بازیِ واقعیت
این روزها وقتی به صفحه ی تلویزیون نگاه می کنم و با گوش های خودم می شنوم که ظرف یک مدت کوتاه این همه آدم کشته شدند و آن همه آدم زخمی و آن همه آواره، شک می کنم دنیایی که در آنم واقعی باشد. بعد فکر می کنم نکند این هم یکی از آن بازی هایی باشد که تویش ظرف یک دقیقه چندین نفر را می کشی و میروی مرحله ی بعد یا هم یکی از هزاران فیلمی است که تویشان مثل آب خوردن آدم می کشند. اصلا به نظرم آدم هرچقدر هم که وحشی بشود و جنون اسرائیلی را رد کند، نمی تواند به این راحتی آدم بکشد، آن هم اینطوری! این کار فقط از آدم مجازی های بازی ها و فیلم ها برمی آید.
به خودم که می آیم می بینم گم شده ام روی مرز بازی و واقعیت؛ بعد فکر می کنم اصلا پیشروی ماشین آدم کشی اسرائیل و همپالکی هایش به همین گم شدن روی مرز بازی و واقعیت است! جایی که آنقدر این بازی ها و فیلم ها را به خوردمان می دهند که وسط بازی ها وفیلم های بکش بکش توهم واقعیت می زنیم و وسط بکش بکش های واقعی توهم بازی! دنیای واقعا عجیبی است.
